MA MA - recenzja filmu.

Na początku pomyślałem sobie - to kolejna historia o tym samym: relacja matka-syn, choroba, walka  z nią. Mimo to poszedłem do kina, by zobaczyć, co tym razem serwuje nam piękna Penelope. Okazało się, że film filmem, rzeczywiście zbyt patetyczny, lekko przerysowany, ale rola... Hiszpańska piękność dała czadu! I to dla niej warto, naprawdę warto, zobaczyć film "MA MA". Bo to propozycja, która mimo wszystko coś w nas zmienia. Kiedy siedzisz w tym kinie, zdajesz sobie sprawę, że coś pęka. Co? Tego nie wiem...



Magda (w tej roli przefenomenalna Penelope Cruz), to kobieta koło 40stki, która w wyniku kryzysu ekonomicznego w Hiszpanii, traci ukochaną pracę i jakby było tego mało, to męża też traci, bo on, najnormalniej w świecie odchodzi do 20-sto letniej blondynki, studentki rzecz jasna. W tym samym czasie lekarz informuje ją, że ma raka piersi po czym ona poznaje faceta, któremu wali się życie - traci w wypadku żonę i córkę. Jak to w każdej historii tego typu, główna bohaterka zmienia swoje życie i zaczyna walczyć. Tyle, że Magda walczy inaczej. Nie leży i nie płacze, nie żegna się ze światem, nie klęczy w kościele. Swoje przerażenie chowa za poczuciem humoru i gadaniem głupot, przez co można odnieść wrażenie, że jest kompletnie niepoważna - "Zostało mi sześć miesięcy życia? Akurat skończy mi się zasiłek". Zaraża optymizmem i uczy radości z każdej chwili, choć tak naprawdę zdaje sobie sprawę, że koniec jest bliski. Stara się żyć, z całych sił i kochać życie, ot tak po prostu.

Niektórzy krytycy, porównują ten film do samej Hiszpanii - nieprzejmowanie się kryzysem i zmierzaniem ku przepaści, a zajmowanie się celebrowaniem życia - jak Magda. To piękne. Może i nieodpowiedzialne, ale piękne. Tego właśnie uczy ten film - celebrowania życia. Chwytania każdej chwili. Radości i wielkiej miłości, mimo wszystko. A Penelope? Nie będzie doceniona, a powinna. W doskonały sposób oddała wszystkie emocje - pokazała szaleństwo i radość zakrywające wielkie przerażenie i rozpacz. Pokazała wielką miłość do syna - z resztą jeden z moich ulubionych cytatów: "Wiesz jaka miłość jest najsilniejsza na świecie? Miłość matki do syna i syna do matki" - z czym się zgadzam. Ten film, wycisnął ze mnie emocje, o jakich zapomniałem. Sprawił, że zabrakło słów. Rozwalił na kawałki. Niektórzy uważają, że to rola życia pięknej Hiszpanki - ja się zgadzam, bo uwierzyłem we wszystko. Kupiłem to. Przeczytałem też gdzieś, że to film o umieraniu, po którym paradoksalnie chce się żyć - to prawda. Prawda w stu procentach. I za to chwała twórcom.

"MA MA", to film, który mimo swojego lekkiego przerysowania, rozwalił mnie na kawałki. Z resztą proces 'rozwalania' był zdecydowanie stopniowy - główny przekaz, wyciskacz, dobierał się do mnie dość subtelnie, powolutku, wywlekając na wierzch cały wachlarz moich emocji, a co się z tym wiąże - mojego rozchwiania emocjonalnego. Natrętne łzy, ciągle pchały mi się do oczu - a jak tu tak płakać wśród ludzi? Cała sala widzów - ogarnij się, bo co inni powiedzą?  No dobra, przyznam się - płakałem, jak bóbr, a to się nie zdarza zbyt często. Po wyjściu z kina, przez jakąś godzinę wydusiłem zaledwie kilka słów (autentycznie!). I tak naprawdę nie wiem co mnie tak rozwaliło - wątek matka-syn, przywiązanie i arcysilna więź, miłość, śmierć, czy ludzka walka z nią, tak mimo wszystko. A może autentyczność? Jakby nie było, film ten rozłożył mnie na łopatki. Staram się ochłonąć już kilka dni.

Nie sposób nie wspomnieć o fenomenalnej roli Penelope, która bawiła, denerwowała i inspirowała.   Każda emocja, każdy ruch - coś pięknego. O urodzie aktorki nawet nie wspominam, bo to rzecz wiadoma - chociaż w krótkich włosach wygląda wyjątkowo niesamowicie. Mimo że twórcom  wyszła z tego mini baśń o dość popularnej tematyce, z lekko (zbyt) podniosłymi dialogami, to jest to film zdecydowanie nie dla każdego... Nie można powiedzieć, że to wybitna produkcja, ale zdecydowanie wybitna kreacja aktorska - jeśli Penelope nie dostanie chociaż nominacji do Oscarów a raczej nie dostanie), oficjalnie obrażam się na Akademię Filmową... bo to na pewno pomoże, nie?      

 Ciekaw jestem, co Wy sądzicie? To dobry film, czy jestem, aż tak rozchwiany emocjonalnie?

TK.